Soms dragen mensen een onzichtbare last. Niet omdat iemand erom vraagt, maar omdat ze zich verantwoordelijk voelen voor bijna alles. Voor de sfeer in huis, voor het geluk van hun partner, voor hun kinderen, voor collega's en voor de emoties van mensen om hen heen. Zonder dat ze het merken, wordt verantwoordelijkheid langzaam een manier van leven.

Betrokkenheid versus verantwoordelijkheid

Betrokken zijn is mooi. Meeleven, luisteren, er zijn voor iemand. Maar verantwoordelijkheid gaat een stap verder. Dan voel jij je niet alleen betrokken, maar verantwoordelijk voor de uitkomst. Voor het geluk. Voor de harmonie. En dat is een last die niemand kan dragen, hoe sterk je ook bent.

Wat bijna iedereen verkeerd begrijpt

Veel mensen denken dat chronische verantwoordelijkheid voortkomt uit een sterk karakter. Maar het is zelden een keuze. Het is een aangeleerd patroon. Wanneer je vroeg hebt geleerd dat de sfeer van jou afhing, dat conflicten vermeden moesten worden of dat liefde samenhing met aanpassen, wordt verantwoordelijkheid een overlevingsstrategie. Dat is precies waarom je er zo moeilijk van los kunt komen: het heeft ooit geholpen.

Jij bent niet verantwoordelijk voor het geluk van een ander

Dit is misschien de moeilijkste zin van deze pagina. Maar ook de meest bevrijdende. Jij bent niet verantwoordelijk voor de keuzes van je partner, de emoties van je kinderen of de teleurstelling van collega's. Dat betekent niet dat je onverschillig wordt. Het betekent dat je leert onderscheiden: wat is van mij, en wat is van de ander? Dat onderscheid brengt rust.

Metafoor

Je kunt de zon niet verantwoordelijk houden voor de regen en toch probeer je dat soms wel. Voor jezelf.

Reflectievragen

•        Voor wie voel jij je het vaakst verantwoordelijk?

•        Wat gebeurt er als jij niets oplost?

•        Welke angst zit daaronder?

Misschien hoef je niet langer alles te dragen.

Je bent welkom als je wilt onderzoeken wat écht van jou is.